Τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ τέρατος εἶναι ἡ μάσκα ποὺ φορᾶμε καθημερινὰ γιὰ νὰ κρύψουμε τὶς «ἄνομες» καὶ συνάμα τόσο γλυκὲς σκέψεις μας. Φορῶντας την, καταπιέζουμε ἔτσι τὸν πραγματικὸ ἑαυτό μας καὶ βάζουμε τὰ θεμέλια γιὰ τὴ δόμηση τοῦ μίσους πρὸς τὸν «καταπιεστή» μας, τὸν «ἄλλο». Στοιχεῖο αὐτοῦ τοῦ μίσους εἶναι καὶ ἡ «ἀνάγκη» μας νὰ βροῦμε τοὺς «ὁμοίους» μας καὶ νὰ δυναμώσουμε ἀκόμη περισσότερο τὸ μέτωπό μας ἐναντίον τῶν «ἄλλων» μέσα ἀπὸ λογῆς-λογῆς φανατισμούς. Σήμερα, μάλιστα, ποὺ ἡ ἐποχή μας προσφέρει πολλὲς δυνατότητες ἐξεύρεσης «ὁμοίων» (πατρίδα, φυλή, θρησκεία, πολιτικὲς πεποιθήσεις, κοινὰ ἐνδιαφέροντα, ποδόσφαιρο κ.λπ. εἴτε κατὰ μόνας εἴτε σὲ συνδυασμούς) καὶ ποὺ ἡ καταπίεση γίνεται ὅλο καὶ πιὸ πολύπτυχη, ὅλο καὶ πιὸ ἀπρόσωπη καὶ ὅλο καὶ πιὸ ἔμμεση μέν, ἔντονη δέ, τὸ τέρας εἶναι φυσικὸ νὰ σηκώνει ἀπειλητικὰ κεφάλι…
Ὁ μόνος σίγουρος καὶ ἐγνωσμένα ἀποτελεσματικὸς ἐχθρὸς τοῦ τέρατος εἶναι τὸ χαμόγελο. Ἡ ἀγάπη - ὄχι πρὸς τὸ «ὅμοιο», ἀλλὰ πρὸς τὸ διαφορετικό, τὸ «ξένο».
Ὅπως τὸ ἔθεσε πολὺ εὔγλωττα ο Frank Zappa: «Τὸ μυαλὸ εἶναι σὰν τὸ ἀλεξίπτωτο: πρέπει νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ γιὰ νὰ δουλέψει».